Cukrzyca.XMC.pl 🍬
.:: Choose your language ::.
Polish flagItalian flagKorean flagChinese (Simplified) flagPortuguese flagEnglish flagGerman flagFrench flagSpanish flagJapanese flagRussian flagGreek flagDutch flagCzech flagCroatian flagDanish flagFinnish flagSwedish flagNorwegian flagFilipino flagHebrew flagIndonesian flagSlovak flagUkrainian flagHungarian flag

CUKRZYCA.XMC.PL

Powikłania cukrzycy

Cukrzyca z powodu najczęściej wieloletniego przebiegu może prowadzić do powstania tak zwanych przewlekłych powikłań cukrzycy (uszkodzenia różnych tkanek i narządów, prowadzące do ich nieprawidłowej funkcji). Ryzyko wystąpienia i postęp przewlekłych powikłań zależą głównie od kontroli metabolicznej cukrzycy. Osoby, u których cukrzyca na przestrzeni wielu lat była dobrze wyrównana, mają małą szansę rozwinięcia przewlekłych powikłań.
Powikłania dzielimy na mikroangiopatię oraz makroangiopatię.

Mikroangiopatia (przyczyną jest uszkodzenie małych naczyń krwionośnych):
retinopatia cukrzycowa czyli uszkodzenie siatkówki oraz zaćma czyli zmiany w soczewce prowadzące do jej zmętnienia. W skrajnej ślepota.
nefropatia cukrzycowa czyli uszkodzenie funkcji nerek prowadzące do ich niewydolności i konieczności leczenia dializami lub przeszczepem nerki.
neuropatia cukrzycowa czyli uszkodzenie układu nerwowego. Jedną z najczęstszych postaci neuropatii jest polineuropatia cukrzycowa, której objawy to zaburzenia czucia, uczucie drętwienia, bólu lub parzenia dystalnych części rąk i nóg (objawy „rękawiczkowe” i „skarpetkowe”). Innym rodzajem neuropatii cukrzycowej jest neuropatia autonomicznego układu nerwowego, której objawy są bardzo różnorodne i zależą od lokalizacji zmian neuropatycznych. Do najczęstszych należą: zaburzenia pracy serca, nieprawidłowości ciśnienia tętniczego, zaburzenia pracy przewodu pokarmowego głównie po postacią uporczywych biegunek, zaburzenia w oddawaniu moczu. Neuropatia jest także jedną z przyczyn impotencji u mężczyzn chorujących na cukrzycę.
Makroangiopatia (uszkodzenie naczyń o większym kalibrze):
choroba wieńcowa – u chorych na cukrzycę występuje w młodszym wieku, ma znacznie cięższy przebieg, wiąże się z wyższym ryzykiem wystąpienia zawału mięśnia sercowego i śmierci sercowej.

Czytaj więcej »

Hipoglikemia Znaczenie

Hipoglikemia, czyli niedocukrzenie oznacza stan, w którym ilość glukozy we krwi jest zbyt niska (stężenie glukozy we krwi obniża się poniżej 50 – 60 mg%). Mózg jest niedożywiony, co powoduje zaburzenia w jego pracy. Hipoglikemii towarzyszą typowe objawy – uczucie silnego głodu, zlewne poty, szybkie bicie serca, dezorientacja, bóle głowy, uczucie niepokoju, drżenie rąk, uczucie słabości, gorsze i podwójne widzenie, kołatanie serca. Chory często jest rozdrażniony, może nawet zachowywać się agresywnie. Osoby będące w otoczeniu chorego obserwują zwykle: bladość skóry, spocenie, gorszy kontakt z daną osobą. Czasem może to być błędnie interpretowane jako objawy podobne do nadużycia alkoholu.

Szczególnym problemem są niedocukrzenia pojawiające się podczas snu objawiające się: poceniem się, pojawianiem się koszmarnych snów, bólami głowy i zmęczeniem po przebudzenie. Czasem chory budzi się w nocy spocony z uczuciem głodu. Zwykle najniższy poziom cukru jest około godziny 3.00. U niektórych chorych nie ma wyraźnych objawów zapowiadających niedocukrzenie. Mogą one zanikać lub zmieniać się w trakcie trwania choroby. Sposób odczuwania objawów ostrzegawczych przez chorego może się zmieniać. Może dojść do gwałtownego zasłabnięcia z utratą przytomności (bez poprzedzających symptomów). Przedłużające się niedocukrzenie prowadzi do śpiączki hipoglikemicznej. Ciężkie niedocukrzenia mogą prowadzić nawet do śmierci, mogą też powodować uszkodzenie mózgu z zaburzeniami pamięci i zmianami psychiki włącznie.

Czytaj więcej »

Życie z cukrzycą

Pierwszą reakcją na rozpoznanie cukrzycy jest bunt przeciw chorobie. Pojawiają się emocje, oskarżenie losu o niesprawiedliwość, złośliwe zrządzenie; zamknięcie w sobie – co pogarsza samopoczucie chorego i nie jest bez wpływu na stan zdrowotny. Współczesna medycyna nie potrafi skutecznie zapobiegać cukrzycy. Warunkiem zadawalających wyników jest współpraca chorego z lekarzem. Ale też chory powinien wiedzieć, że to nie lekarz kontroluje cukrzycę u swojego pacjenta. Pacjent powinien rozumieć budowę i działanie swojego organizmu, rozumieć istotę i przebieg choroby. Dobrze wyszkolony chory z cukrzycą może wpływać na swoją przyszłość, na jakość swojego życia, może z powodzeniem kontrolować i leczyć swoją chorobę. Jest w stanie podejmować właściwe decyzje w zmieniających się warunkach życia codziennego, będących poza zasięgiem kontroli medycznej. Wczesne wykrywanie cukrzycy ma bardzo istotne znaczenie, ponieważ pozwala to zapobiec rozwojowi przewlekłych powikłań, które w znacznym stopniu pogarszają komfort i jakość życia. Osoby z cukrzycą mogą przeżywać życie zdrowiej i w sposób bardziej satysfakcjonujący, w pełni uczestnicząc w życiu rodzinnym i społecznym.


Regularny wysiłek fizyczny przynosi wiele korzyści: zwiększa efektywność działania insuliny, pozwala obniżyć poziom glukozy i tłuszczu we krwi dzięki spalaniu nadwyżek energii, pomaga osiągnąć i utrzymać prawidłową masę ciała, obniża ciśnienie tętnicze, poprawia ukrwienie serca i kończyn, uspokaja i regeneruje. Jedzenie powoduje wzrost poziomu cukru we krwi dobór posiłków i ich pora są istotnym elementem leczenia cukrzycy. Dostosowanie diety i leków przeciwcukrzycowych do ilości jedzenia i wykonanego wysiłku fizycznego jest niezbędne do utrzymania poziomu cukru we krwi na docelowym poziomie. Idealna dieta dla chorych na cukrzycę jest podobna do idealnej diety odpowiedniej dla wszystkich.
Osoba chora na cukrzycę może wykonywać większość zawodów, jeżeli tylko odpowiadają one jej predyspozycjom zawodowym. Istnieje wprawdzie kilka zawodów, których na mocy prawa cukrzyk nie może wykonywać, ale są to zawody, w których epizody hipoglikemii mogą narazić na poważne niebezpieczeństwo chorego lub innych.

Czytaj więcej »

Światowy dzień cukrzycy

14 listopada to Światowy Dzień Cukrzycy natomiast od 4 do 7 listopada trwa Europejski Tydzień Cukrzycy. Głównym tematem bieżącego roku była profilaktyka. Statystki są niezbyt optymistyczne albowiem w Europie zachorowalność na cukrzycę w ciągu ostatnich 10 lat zwiększyła się aż o 20%. Międzynarodowa Federacja Cukrzycy chce przekonać wszystkich, że zmiana trybu życia jest skutecznym sposobem zapobiegania cukrzycy, ponieważ nadal jedną z najczęstszych przyczyn cukrzycy jest nadwaga i brak aktywności fizycznej.


Światowy Dzień Walki z Cukrzycą został po raz pierwszy zorganizowany przez Międzynarodową Federację Cukrzycy (IDF) oraz Światową Organizacją Zdrowia (WHO) 14 listopada 1991r. Nieprzypadkowo wybrano tę datę, ponieważ dokładnie 100 lat wcześniej urodził się Frederick Banting – kanadyjski naukowiec, który jako pierwszy na świecie w 1921 roku wyprodukował insulinę przeznaczoną do leczenia cukrzycy. Z każdym rokiem Światowy Dzień Walki z Cukrzycą staje się coraz popularniejszy. Ponad 350 milionów ludzi: liderzy opinii, lekarze, pielęgniarki diabetologiczne, a przede wszystkim osoby z cukrzycą, tego dnia jednoczą się w jednym celu – podnoszenia świadomości tej choroby. Światowy Dzień Walki z Cukrzycą co roku przebiega pod innym hasłem.

Cukrzyca na tle społeczeństwa

Mianem choroby społecznej według definicji WHO określa się takie trwałe uszkodzenie zdrowia, które ogranicza lub uniemożliwia wykonywanie typowych zadań życiowych, jak np. swobodny wybór kierunku kształcenia, pracy zawodowej, planowanie rodziny, które skraca średni oczekiwany okres życia, wymaga stałej medycznej i społecznej opieki, którego wskaźnik chorobowości jest większy aniżeli 1%. Jednocześnie choroba o podobnych cechach, ze względu na masowość występowania, powoduje takie straty ludzkie, społeczne i produkcyjne, że wpływa na wielkość dochodu narodowego. W związku z powyższym musi stanowić przedmiot zainteresowania całego społeczeństwa i państwa, które interweniuje organizując ogólnospołeczny program zwalczania choroby. Takiej definicji choroby społecznej w pełni odpowiada cukrzyca.


Długotrwały charakter choroby, problemy, jakie ona narzuca, wymagają w zwalczaniu cukrzycy ciągłej racjonalnej aktywizacji samego chorego oraz jego rodziny i otoczenia, a także lekarzy i innych osób zajmujących się zwalczaniem tej choroby, odpowiednich instytucji ochrony zdrowia i społecznych oraz środowisk, w których przebywa chory na cukrzycę. Ludzie chorzy na cukrzycę mogą być dla swojej rodziny, społeczeństwa, systemu opieki zdrowotnej i samych siebie albo źródłem radości, albo ciężarem. Zależy to od sposobu w jaki są traktowani.


Cukrzyca jako problem zdrowotny jest jak dotąd w Polsce niedoceniana. W większości krajów rozwiniętych zwalczanie cukrzycy jest natomiast ogromnym problemem państwowym i społecznym, często regulowanym przez osobne akty ustawodawcze. Powszechnie uznaje się konieczność i zaleca tworzenie państwowych i społecznych programów zwalczania cukrzycy. Do dziś wiele osiągnięto w sprawie umożliwienia leczenia cukrzycy oraz ułatwienia życia ludziom chorym na tą chorobę. Wyzwania cukrzycy i jej ciężkich powikłań stają się jednak coraz większe. Osoby z cukrzycą muszą mieć zagwarantowane wypełnienie podstawowych praw człowieka w celu pełnego uczestnictwa w społeczeństwie. Medyczne i społeczne potrzeby chorych na cukrzycę powinny być zaspokojone. Oparte na dowodach postępy wiedzy z ostatniej dekady powinny stać się normami w leczeniu cukrzycy na następną dekadę.

Czytaj więcej »

  • Page 2 of 2
  • <
  • 1
  • 2